camping

posted on 31 May 2006 12:02 by fuya

เข้าค่ายอบรบ จริยธรรมและคุณธรรม
สองวันหนึ่งคืน
โอยยยยยย
เหนื่อยเปงบร้า ให้ตายสิ

มีพระกับทหาร
วันแรก เป็นอะไรที่เซ็งชะมัดเลย ช่วงแรกก็สนุกดีอยู่หรอก
นั่งอยู่ในหอประชุมติดแอร์ นั่งกับพื้น เมื่อยบรม
ทั้งๆที่กรูก็เปลี่ยนท่านั่งมา พันแปด แต่ก็ยังเมื่อยอยู่ดี

อาหาร เม่ง รสชาติ...จืดไม่พอ พวกมันยังคิดว่า
พวก นศ เป็น vegetarian กันรึไงฟะ เม่งมีแต่ผัก
หลังกินข้าวเย็นเสร็จ โคตรของโคตรจะไม่อิ่ม
กรูก็กะไว้ว่ากินเสร็ด ก็จะไปหา มาม่าคัพ กับฮอทดอก
ที่ร้านสะดวกซื้อใน ม. ที่ไหนได้ เม่งเสือกปิด
โหยยยย กรูงี้เซ็งจิตเลย กินก็ไม่อิ่ม เฮ้อ~
สงสารตัวเองชะมัดเลย ให้ตายสิ

จนเวลาค่ำ ได้เวลาอาบน้ำ ต้องเรียกว่าดึกมากกว่า
ห้าทุ่มกว่าๆแล้วถึงได้อาบ ทีแรกกรูก็ว่าจะไม่อาบเม่งล่ะ
แต่เม่งเหนียวตัว แถมคนเยอะอีกต่างหาก
สุดท้ายก็อาบจนได้ โชคดีที่กรูได้นอนห้องแอร์
แต่ก็ไม่ได้ดีอย่างที่คิด เพราะเม่งหนาวบรม
อ้า~ มีคนเอาถุงผลไม้มาให้กินด้วย
เอาเหอะว่ะ ประทังความหิว มีแต่ ส้มเขียวไม่หวาน
กับเงาะดำปี๋ กรูก็เลยเอาเงาะมากินหมดเลย
เหลือแต่ส้ม แล้วก็เลยหยิบขนม ปลาหมึกในถุงมากินด้วย
ของใครก็ไม่รู้ กินเหลือแล้วยัดใส่ถุงผลไม้เอาไว้
เอาเหอะ คนมันหิว กินหมดแหละ เหลือเดนใครช่างเม่ง

เช้าแล้วครับ
ตื่นตอนตี5 เฮ้อ~ ขอบอกๆๆ ว่ากรูงี้สุด!
หน้าไม่ล้าง ฟันไม่แปรงอ่ะ เม่งคนไรวะ
(จากเมื่อคืนที่ไม่ได้แปรงฟันเหมือนกัน)
คนแปรงฟันก็เยอะไง อีกอย่าง กรูเองก็ไม่ชอบแปรงฟันอยู่ด้วย
พอดี มีลูกอมติดกระเป๋า เลยเอามากินซะ แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้า
ฮ่าๆ ร้อยทั้งร้อย ไม่มีใครอาบน้ำกันหรอก

และวันสุดท้ายก็มาถึง เวลาห้าโมงเช้าครึ่ง
เกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ จนป่านนี้เราเองก็ยัง งงๆ
ก็เมื่อวาน พระอ. นั่นที่มาเป็นวิทยากรก็อารัมภบทเสียเหลือเกิน
ไม่ทำกิจกรรมเสียที จนทหารที่มาคอยดูแล แอบส่งซิก
ให้ทุกคนๆพูดไปเลยว่าอยากทำกิจกรรมแล้ว
และแน่นอน เรื่องมันก็มาถึงจุดไคลซ์แมกซ์
เราก็ทำแบบเมื่อวานนั่นแหละ
เรียกร้องจะทำกิจกรรมสุดท้าย
แต่พระอ.นั่น กลับบอกว่า "กินข้าวก่อนดีกว่าม้าง"
แน่นอนว่าพวกเราก็ยืนยันคำเดิม
แถมยังพูดต่ออีก "ไม่หิวกันเหรอ นี่มันก็ได้เวลาแล้วนะ"
เราก็เลยตอบไปว่า "ไม่หิว" แล้วจู่ๆ อ.นั่น
ก็เดินมาคว้าไมค์ ด่าฉอดๆๆ แบบภาษาผู้ดี
(เห็นเธอว่าอย่างนั้น)
หาว่าพวกเราไม่มีมารยาท ไม่มีสัมมาคารวะมั่ง
ทำครุดจัดกิจกรรมนี่ก็เหนื่อย ไม่ได้นอนมาหลายวัน
เพื่อให้เราเป็นคนพันธุ์ใหม่ ที่จัดกิจกรรมนี่ก็เพื่อล้างสมองพวกเรา
(กูว่าคำนี้มันแหม่งๆชอบกลว่ะ)
คือเขากำลังหมายความว่า ล้างสมองให้พวกเราเป็นคนดี
เป็นมีคุณภาพอะไรเถือกๆนั้น (กรูว่าหวังสูงไปหรือเปล่าวะ)
แล้วก็บอกว่า พระอ. ยังมิได้กินยข้าวเช้า
เพราะว่านี่มันก็ ห้ามโมงครึ่งแล้วใช่ม้า ถ้าเที่ยงไปแล้วก็ไม่ได้กินอีกใช่มะ
ไอ่เราก็ไม่รู้นี่หว่า นึกว่าเหมือนเมื่อวาน
กลับผิดคิวซะงั้น เม่งนิ กรูเองก็หายหิวไปโดยปริยาย
แล้ว She พูดจบก็เดินปึงๆไปนั่ง ร้องไห้ พวกเราก็เลย
พากันก้มกราบบบบ ขอโทษกันใหญ่เอ้า
แล้วก็พาลไปถึงรุ่นพี่สต๊าฟ ที่ช่วยจัดงานนี่อีก

พระอ. ก็เรียกให้สต๊าฟทุกคนออกมาด้านหน้า
หมายจะให้พวกทหาร เอาปากกาเมจิ เขียนบนหน้าผากเอาไว้ว่า
"ขี้ข้ารุ่นน้อง" อะไรเทือกๆนั้น ถ้าไม่เข้าใจผิด
กลายเปงว่ารุ่นน้องออกโรงค่ะ คว้าไมค์มา
ยอมรับผิดกันเองซะงั้น
"มันเป็นเพราะรุ่นน้องเอง ที่ไม่ฟังคำสั่งของรุ่นพี่
พี่เขาบอกแล้ว แต่เราไม่ทำเอง เพราะฉะนั้น คนผิดคือพวกเรา"
เฮ้อ~ ได้ใจกรูไปอีกยก เม่ง ทำให้กรูเสียน้ำตา แค้นบรรลัย
แล้วพวกรุ่นน้องก็พากันไปยืนกันรุ่นจากพวกทหารที่เขียนหน้าผาก
เฮ้อ~ ตอนนั้น กรูเพิ่งจะเห็นความรักกันก็นี่แหละ รุ่นพี่เม่งก็ร้องไห้ใหญ่
กรูก็ใจแข็งแล้วนะ สุดท้ายก็จบลงด้วยการกินข้าวเที่ยง
แล้วก็กลับมาทำกิจกรรม คราวนี้กรูก็ร่วมด้วยล่ะ

กอดเอวกันแน่นๆชิดๆกันน่ะนะ ผู้ชายวงใน ผุ้หญิงวงนอก
แล้วก็ย่อเข่าลง แบบนั่งขาต่อๆกันน่ะ โหยยยย
ตั้ง10นาที เขาบอกว่า รร อื่น เดะม.6 เขาให้5นาที
เขาบอกว่าเราแก่แล้ว เลยเอา10นาที
อาจจะเปงเพราะว่าห้องแอร์ในหอประชุมมั้ง
เพราะที่อื่นมันอุณหภูมิห้องปกติไง ขนาดอยู่ในห้องแอร์
กรูก็แทบจะลมจับ ร้อนก็ร้อน หายใจทางปากเลยล่ะ
สงสัยมันตื่นเต้นมากไปมั้ง เลยแย่งกันหายใจใหญ่
ช่วงที่ พระอ. บอกผ่านไปสองนาที
เม่งท้อเลยว่ะ ปวดขาาาา แถมขาสั่นนน! มันรับน้ำหนักไม่ไหวแล้วไง
แล้วเพื่อนๆที่ไม่ได้ทำกิจกรรมคราวนี้
ก็เลยมาช่วยยกขาให้ พัดให้บ้าง เอาทิชชู่มาเช็ดเหงื่อให้บ้าง
ซึ้งแทบน้ำตาร่วง แล้วก็เลยหันไปหาวงผู้ชาย
กรี๊ดดดด อาการหื่นไม่เลือกสถานที่และเวลา
คิดไปถึงไหนล่ะกรู ผู้ชายกอดกันเป็นทอดๆ นั่งย่อขาต่อๆกันไป
หึย!! แล้วกระเทยล่ะ!!~ ฮ่าๆๆๆ กรูก็ยังมีอารมณ์หัวเราะออกมาอีก
จนตอนนี้เหลือเวลาหนึ่งนาทีสุดท้าย เขาก็ไล่พวกตัวช่วยออกไป
และสุดท้าย ก็ชนะมาจนได้ ดีใจสุดๆเลย
แต่ขากรูนี่สิ สั่นพั่บๆๆๆ!!!